ســوخــتــم تــا هــمــیـن چــن خطــو نــوشــتــم...
چـن روز پـیـش دلــم گـرفـتـه بـود رفـتـم بـهـشـت فـاطـمـیـه...
هـر وقـت دلـم مـیـگـیره مـیـرم تــا یــادم نــره یــه روزی مـسـیـرم بـه ایــنـجا مـیـفـتـه واسـه هـمـیـشـه...
خـلـوت بـود...یـه گوشـه یـه پـسـری هـمـسـن وسـال خـودم 24 الــی25 ســاله...ســر یـه خـاک نـشـسـته بـود داشـت بـــا تــمـــوم وجــود زار مـیــزد...
یـکـم بـهـش نــزدیــک شـدم...دیــدم یــه کـیـک تــولــد گـذاشـتــه رو قـبـر بـا دسـتـه گـل رزای قــرمـز...یـکـی یــکـی پَـر پَــرشــون مـیــکــرد...بــا چـشــای پُــر اشــکـــــ
مــیــگــفــت..
زهــرام امــروز تــولــدتــه ...
بـبــیـن بــرات از اون گــلــا کـه دوس داری اوردم...کـیـک تـولــدتـم پــرخــامــه س...
از اونـا کـه خـیـلــی دوس داری...
زهـرا تـا مـهـمـونا نـیـومـدن بـیـا عـکـس دوتـایـی بـگـیــریـم...
زهــرام چــرا سـاکـتـی چـیــزی نـمـیــگـی..
زهـرام مـنـم عـشـقـت...هـمـونـی کـه قــرار بـود هـمـیـشـه بـاهـاش بـاشــی...
اخــه بـی مـعــرفـت مـن بـدون تــو چـجـوری زنــدگــی کـنــم...
زهـرا پـارسـال روز تـولـدت یــادتــه..........
شـرمـنـده دوسـتــان نـوشــتـن بـقـیـش خـیـلی دل مـیـخـواد ...مـنـم دل نـوشـتـنـشو نــدارم...بـبـخــشــیـد
....فــقطــ بــغــض بــغـــض بــغـــض...
لــایــکـــ نـــداره....

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(