عمريست در هواي خودت گريه مي‌كني
عمريست با نواي خودت گريه مي‌كني
گاهي كنار تربت مخفي مادرت
بر خاك آشناي خودت گريه مي‌كني
يك شب كنار پنجره فولاد مي‌روي
با حاجت ودعاي خودت گريه مي‌كني
شبهاي جمعه زائر شش گوشه مي‌شوي
با ياد كربلاي خودت گريه مي‌كني
با خواندن زيارت ناحيه تا سحر
با سوز روضه‌هاي خودت گريه مي‌كني
لايق نبوده‌ايم انيس غمت شوي�
بادرد وغصه‌هاي خودت گريه مي‌كني
ما كه اهميت به غيابت نمي‌دهي�
از غربتت براي خودت گريه مي‌كني
هر هفته نامه‌هاي مرا مي‌زني ورق
بر حال اين گداي خودت گريه مي‌كني
كس تاب آن نداشته هم گريه‌ات شو
تنها تو پا به پاي خودت گريه مي‌كني
اللهم عجل لولیک الفرج

مهدی جان به حق مادرت زهرا بیا
لایک نمیخواهم فقط یه دعای فرج منو مهمون کن برای ظهور آقا امام زمان(عج)

قطعه گمشده ای از پر پرواز کم است
یازده بار شمردیم و یکی باز کم است
این همه آب جاریست نه اقیانوس است
عرق شرم زمین است که سرباز کم است

یک روز به هیبت سحر می آید
با سوز دل و دیده ی تر می آید
یک روز به انتقام هفتادو دو شمس
با سیصد و سیزده قمر می آید

باز هم غروبِ جمعه شد آقا نیامدی

باقر العلوم ﴿ علیہ‌السلام ﴾ :
وقٺی قائمِ ما (اهل بیٺ) قیام کرد
دسٺِ خود را بر روی سرِ بندگان قرار می دهد
بہ برکتِ آن ، عقل ها و اندیشہ ها از پراکندگی نجاٺ پیدا کرده
و فهمِ آنها کامل می گردد .
منبع : [ الکافي ، ج۱ ، ص۲۵ ]