من عادت کردم کسی نگرانم نباشه...
عادت کردم کسی سراغم رو نگیره...
کسی نازم رو نکشه...
عادت کردم تنهاباشم تابعدکسی منت محبتشو روم نزاره...
عادت کردم به خیلی ها سرنزنم و پی خیلی کارا رو نگیرم...
عادت کردم شب ها بدون شب بخیر بخوابم...
عادت کردم منتظرتماس کسی نباشم...
عادت کردم دلتنگ بشم و دلتنگم نشن...
عادت کردم بی دلیل بخندم و بادلیل گریه کنم...
عادت کردم بفهمم و فهمیده نشم...
عادت کردم زندگی نکنم...
سخته ولي عادت كردم:))

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(