وقتی بیش ازحد دوسش داری.حسود می شی...
حساس می شی...چشم دیدن نگاهای بقیه رو بهش نداری
چشم نداری ببینی غیر ازتو با بقیه هم حرف می زنه...
مدام نگرانو دلواپسی... همش الکی ازش ودلگیرو ناراحت می شیو همین باعث شروع بحثو دعوا میشه...
ازت دلگیرمیشه...ناراحت میشه...فک میکنه بدرد هم نمی خورید...
فک میکنه زیادیه تو زندگیت!فک میکنه نباشه راحت تری...
ولی نمی دونه تمامه اینا از روی دوست داشتنه...از روی عشقه!!یه عشق واقعی...
یهو دعواها شروع میشه...دعوا هااوج میگیرن...بیشترو بیشتر میشن...
آخرشم...آخرشم همه چی تموم میشه...ولی چرا اینجوری شد؟؟؟!
قسم میخورم همش از دوست داشتن زیاده...
وقتــی بیــش از حــد دوســتــش داری... :|

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(