عـاشق مـیشـیـم بـدون ایـنـکـه بـه اخـرش فـک کـنـیـم...دل مـیـدیـم بـدون تـرس ایــنکـه یــه روزی مـمـکنـه بـشـکـنـه...
سـفـره دلمـونـو پـیـش هـر کـسـو نـاکـس بـاز مـیـکـنـیـم...بـه امـیـد ایـنـکـه از سـنـگـیـنـیـه دلـمـون کـم شـه...امـا بـی فـایـده س...هـمـیـشـه دنـبـالـه مـعـجـزه ایـیـم ...یـه چـیزی یـه کـسـی حـالـمـونـو خـوب کـنـه...غـافل از ایـنـکه خـدا اون بـالــاس...
مـعـجـزه ی اصـلی هـم دس خـداس...
خـیـلـی راهـو اشـتـبـاه مـیـریـم امــا عـبـرت نـمـیـشه بـرامــون....هـمـیـشـه میـگـیـم ای خـدا چـرا ایـنـجـوری شـد....یـه بـار شـده بـگـیـم (خــــودم) چــرا ایـنـجـوری شــد؟
یـه جـاهـایـی بـاس یـه کـسـایــی رو تـو زنـدگـیـمـون اصـن راه نمـیـدادیـم...چــون تـنـهاتـرمـون کــردن....بـه قـول یــه دوسـتـی که مـیـگـفـت ایـن دل بـاس اکـبـنـد بـمـونـه تـا بـرسـه دسـت اهـلـش...افـسـوس
یـه جـاهـایـی نـبـاس دل مـیـدادیــم...بـاید مـثـه رهـگــذر رد مـیشـدیــم...
یـه روزایی دلـمـون خـیـلـی بـه مـرگ نـزدیـک شـد ....چـقـد بـغـض کـردیـم چـقـد نـالـه کـردیـم چـقـد اشـک ریـخـتـیـم تـا بـا دلـمـون کـنـار بـیـایـم..چـقد دسـتـو پـا زدیـم بـرسـیـم بـه ارامـشـی کـه قـبـلــا داشـتـیـم ...نـشـد کـه نـشــد...
مـشـکـل مـا ایـنـجـاس کـه زودبـاوریـم ...زود دل مـیـبـنـدیـم زود وابـسـتـه مـیـشـیـم...اگـه دوبـار جـلـوی دلـمـون واسـتـاده بـودیـم حـالو روزمـون الـان ایـنـجـوری نـبـود...
خـدا بـه داد اون دلـی بـرسـه کـه سـنـگ شـده سـرد شـده از دسـت ادمــا...
ایـنـکـه مـیـگـن از مـاسـت کـه بـرمـاسـت عـیـنـه حـقـیـقـتـه...بـه یـه کسـایی اخـتـیـار دلـمـونو دادیـم...دلـمـون بـد شـکـسـتـن ...الـانــم مـوندیم زیـر اوارش....نـه حـال بـیـرون اومـدن ازشـو داریـم نـه تـوان مـونـدن زیــرش...

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(