نــچ ، دیــه پـسـت غـمـگـیـن نـمـیـذارم ....
اصـرار نـکـنـیـد ...
یــکـی از لـذتـایـی کـه هـسـت ...
ایــنـه کـه ســرِ مـوتـور از ایــن پــفـک خـانـوادگـیـا بــخـورم ....
آخ حـال مـیـده *_^
آره دیــه دو سـه بـارم تـصـادف کـردم ولـی مـیـارزه ....
لــایـک = خـل شـدی رفـت مـسـیـحـا
(مـمـنـون از دوسـتـانـی کـه ابـراز عـلـاقه کـردن اسـم نـمیـارم دیـه ...
دوسـتـان لـطـف کـنـیـد دیــه اسـمـی از عـشـق قـدیـمـیِ مـن نیارین
مـمـنـون مـیـشـم .... یــه سری اتفاقـات خـوب داره برام میوفته ...
خـبـرتــون مـیـکـنـم ...) شاد باشید

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(