هدف من توی گهواره مرد.....
روی ورق جوهری با اشکای خشک...
نقاشیام شده اشکالی کنگ افکارم شده خرواری فحش...
بحث این نیست که انسان کمه بحث سر اینه که چقد سوگند خره....
چون با هرکی نشست و1ماه بعدش .....
طوری ازش خورده که چشماش تره.....
تازه اینانیست عادت کردم .....
خط به خط توی کاغذ غرقم...........
شب به شب توی عالمی پرتم......
که جونیم حروم شد ساعت برگرد....
ساعت برگرد...... ساعت برگرد..... ساعت برگرد......

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(