خــاص no love...
بـه یـه جـایـی مـیـرسی غـصه ت مـیـگـیـره از تـنـهـایـی و بـی کـسـی...
غـصــه هـات کـه بـزنــه بـالــا بـغـضـت مـیـگـیـره
بـغـضـت کـه بـگیـره راه نـفـسـت بـسـتـه مـیـشـه...یـه چـیـزی بـیـخـه گـلـوتـه....
مـیـخـای داد بـزنـی نـمـیـتـونـی....مـیـخـوای اشـک بـریـزی غـرورت نـمـیـذاره...
هـی تـنـد تـنـد نفـس مـیـکـشـی راه نـفـسـت بـاز شـه...
خـیـلـی حـالـه بـدیـه....
ایـنـه حـالـو روز پـسری کـه هـیـچـکـس حـرف دلـشـو نـمـیـدونــه...
لـــایـــکـــــ=بـــی لـــایــکـــــــ

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(