K
K : E ۱۲ سال پیش
پیام

از اتاق سرد و بی روحت خسته شدی...
لباس میپوشی و میزنی بیرون ...
حتی نمیدونی داری کجا میری ...
سرتو بلند میکنی و میبنی رو به روی مدرستون وایسادی ...
انگار همین دیروز بود ...
با دوستات میگفتی ، میخندیدی ، میخندیدیییییی ، از ته دل ل ل ل، شوخی با معلم ها ... مسخره بازی های خودت و رفیقات ،اشک از چشمات سرازیر میشه ...
کامران : به خدا کسی که این خوشیارو ازت گرفته و ولت کرد و رفت ارزش اشکاتو نداره ... سخته ولی اگر تو بخوای میشه ... پس پاشو

ح
حسن احمدیان ۱۰ سال پیش
پیام

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(

نظرات (۰)

وارد شوید تا بتوانید نظر بدهید.

هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.