دشنه ی عشق ماه من / از دل من گذر کند***
نیز به تیر چشم خود / سینه ی من سپر کند***
تا دل او شود رضا / دلم پر از شرر کند***
باز دلم ز هجر او / داد و فغان به سر کند***
داد زدم سر دلم / بلکه به او اثر کند***
تا که تواند این دلم / فقط شبی سحر کند***
ندا برآمد از دلم / ماه من ار نظر کند***
بیاید و به نور خود / شب مرا سحر کند***
یا مهدی عجل علی ظهورک

مهدی جان به حق مادرت زهرا بیا
لایک نمیخواهم فقط یه دعای فرج منو مهمون کن برای ظهور آقا امام زمان(عج)

قطعه گمشده ای از پر پرواز کم است
یازده بار شمردیم و یکی باز کم است
این همه آب جاریست نه اقیانوس است
عرق شرم زمین است که سرباز کم است

یک روز به هیبت سحر می آید
با سوز دل و دیده ی تر می آید
یک روز به انتقام هفتادو دو شمس
با سیصد و سیزده قمر می آید

باز هم غروبِ جمعه شد آقا نیامدی

باقر العلوم ﴿ علیہ‌السلام ﴾ :
وقٺی قائمِ ما (اهل بیٺ) قیام کرد
دسٺِ خود را بر روی سرِ بندگان قرار می دهد
بہ برکتِ آن ، عقل ها و اندیشہ ها از پراکندگی نجاٺ پیدا کرده
و فهمِ آنها کامل می گردد .
منبع : [ الکافي ، ج۱ ، ص۲۵ ]