" ویــژه مــســیــحــا "
بــیـــچــاره دخــتــر خــالـــم ....
خــیــلــی دوســتــم داشــتـــ ، مــیــدونــســتــم ، هــنــوزم داره ....
ولــی مــن اونــی نــیــســتــم کــه اون فــکــرشــو مــیــکــرد ... صــد بــار بــش گــفتم نـیـسـتم ...
ولــی تــو کـَــتـِــش نــرفــتــــ ....
مــجــبــور شــدم جــوری بــراش نــقــش بــازی کــنــم کــه فــک کــنــه مــن از اون پــســر هـرزه های تــو خــیــابــونـــم بــدتـــرم ...
خــواســتـــم ازم مــتـــنــفــر بــشــه....ولــی نــشـــد ....
مــتاســفـانه حــتــی بــه بــدتــریـــن پــیــشــنــهــاد هــای زشــتــمــم پــاســخــش مــثــبــتــــ بــود ...
بــا ایــنــکــه پــاک بــود و ایــن کــاره نـــبــود ...
عــشــق رســمــا کــورِش کــرده بـــود ...
تــازه داشـتـم مـیـفـهـمـیـدم کـه چـطـوری دخـتـرای مـعـصـوم ِعـاشـق پـاشـون بـه این
چــیــزا وا مـیـشـه .... دســتـــ خــودشـون نـیـسـت ....
بــرای بــدسـت آوردن عـشـقـشـون حـاضـرن هـر کـاری بـکـنـن .... :(
بـــه یــه بــدبــخــتـــیــی تــونـسـتم حـسِ تــنـفــرشــو برانـگـیـخـتـه
کــنــم .... دخــتـــر خــانــمــا خــواهــش مــیــکــنــم زود دل نــبــنــدیــد ....
اگــرم دل بــســـتــیــد تــا حــلــالــش پــاش واســتــیـــد وقــتــی حــروم ازتــون خــواســتـــ دیــگــه جـلـو تــر نــریـــد ، مــطــمــئــن بــاشــیــد اگــه عــشــقــش واقــعــی بــاشــه ،
صــد بــرابـر مــیــشــه عــشــقـش
اگــرم نــبـــاشــه خــدا دســتــشــو واســتــون رو کــرده ....
دخــتــر خــالــه عــزیــزم " هـِــدیــه جــان " بــابــتــ رفــتــارِ شــرم آورم و
حــرفــایِ بــدی که زدم مــعـــذرت مـــیــخــوام ، حــلــالــم کـــن ،
مــجـبور بــودم .....
لــایـــک = صــفـــر

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(