" ویـــژه مــســیــحـــا "
مــنــم دوســتــــ داشــتــم مِـــثــِــ هــمــه ی پــســرای دانــشــگــاه بــا چــهـار پــنــجـتــا دخـــتــر ســلام عـلیک
داشــتــم ، بــاشــون رفــیــق بــودم ، تــو درســا بــهــشــون کـمـک مـیـکـردم ، تــا جــایــی کـه حـلـال بـاشـه
و بــه حـروم نــکــشــه ، بــشــون تــیــکــه بــنــدازم کــه ایــنــقــد تــو خــودشــون نــبــاشــن و بــه گــرفـتــاریای
زنــدگــیــو و آیــنــدشــون زیــادی فــکــر نــکــنــن و ....
از خــیــلــی از پــســرای دیــگــه ، هــم خــوش ســروزبـون تــرم هــم بـا مـزه تــر ولـــی نــمــیــتــونم ...
تــا یــه دخــتــری تــو کــلــاس بــهــم زل مـیــزنــه بــی اراده چــشــمــام بــســتــه مــیــشــن ....
خــیــال مــیــکــنــم هــنــوزم هــســتــــ و نــبــایــد بــهــش خـیـانــتـــ کــنــم ولـــی .....
بــد جــور بــه تـــنــهــایــی عــادتــــ کــردم ....
دخــتــرای دانــشــگـاه ، بــی تــفـاوتـی مـسـیـحـا رو بــبــخــشــیــد ....
لـایــک = صــفــر

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(