" ویـــژه مــســیــحــا "
تــو پــارک یــه دخــتــر و پــســر و دیــدم کــه دســتـــِ هــمــو گــرفــتــه بــودنــو داشــتــن
را مــیــرفــتــنــو مــیــخــنــدیــدن .... از کــنــارِ مــن کــه رد شــدن ....
واســادم ... دســتــای سردمو آوردم بــالــا .... نــیـگــاش کــردم .... ایــن ســوالــو از خــودم پــرســیــد�
کــه : گــرفــتـــنِ دســتــای عــشــقـــتـــــ تــو دســتــات چــه حــســـی داره هــا ؟؟؟
هــمــیــن طــوری نــیــگــاشــون مــیــکــردم ، مـــث هــمــیــشــه یــه مــســافــرِ غــریــبــه از
ســفــر چــشــمــام رســیــد روی گــونــه هــام ... بــا هــمــون دســتــای ســردم ، دســتــمــو کـشـیـد�
روی چــشــمــام ... بــعــد آوردمــش روی لــبــهــام و ... بــه خــودم گــفــتــم بــوســیــدن لــذتــش
بــایـــد صــد بــرابــرِ ایــن بـــاشــه نــــَــ .... یــه دفــه خــنــدم گــرفــتـــ و بــه خـودم گــفـــتـــم :
بـــاز حــســود شــدی مــســیـــحــا ....
بــرگــشـــتــم ســمــتـــ دخــتــر و پــســره ... پــشـــتــِـ ســرشــون آروم گــفــتــم :
ایــشــالله خــوشــبـخـت شـیـد ....
بــعــدشــم مــثـــِــ هــمــیــشــه دســتــمــو کــردم تــو جــیــبــم ، ســرمــم انـداخــتــم پــایــیــنــو ...
لــایــکــشــم = بـــد جــور صــفــره ....

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(