*دیالوگهای اول شخص غایب با خدا*
من:خدایا این همه درد برای چیه؟به ظرفیت من فکر کردی؟؟
خدا:من صداتو دوست دارم سحر.فقط با نزول درده که صداتو میشنوم.
من:پس چرا همون دفعه ی اول که صدات کردم به دادم نرسیدی؟
خدا:اولین بار که گفتی خدا انقدر ذوق کردم که حیفم اومد برای بار دوم صدات رو نشنوم تو باز گفتی خدا و من باز مشتاق تر شدم برای دوباره شنیدن صدات.اگر به یقین میرسیدم که بعد از علاج دردهات باز هم اینطوری خدا خدا میکنی همون بار اول اندوه دلت رو درمان میکردم. . . .
من:. . . .شرمندم خدا:((

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(