حالاااااااااااا!
رشته تحصیلیم معماریه بعد:
یه استاد زن(یعنی واقعا استاد بودااااا) داشتیم که سر یه کلاس 5 ساعته 4 ساعت و 45 دقیقه درباره خاطرات،سفرهاش،دوران نامزدی،خرید عروسیشو...
حرف میزد.یعنی فقط دخترا اونم از روی فضولی گوش میکردن و نطرای مثبتشونو اعلام میکردم(خودشونو لوس میکردن عین چیییییییی!)
بعد با پسرا نشستیم همفکری کردیم که چجوری بزنیم تو ذوق استاد بعد کلی نقشه رسیدیم به ی حرکت فنی!
حالا سرکلاس
من ردیف اول،میز وسط.فیس تو فیس با استاد
استاد:وای بچه ها تو یکی از سفرهام به شهر جده عربستان رفتم بانک بازرگانیشونو دیدم،واقعا جالب بود،معماری دو پوسته،برای جلوگیری از گرما!چه محوطه سازی زیبایی داشت واقعا نگین شهر بود!!
حتما برید ببنید.ال داره بل داره و...
یهو من بلند گفتم خودمون رفتیم دیدیم!اینقدرام جالب نیست
یهو ی سکوتی بدتر از سرطان اومد تو کلاس
از بعد اون سکوت دیگه هیچکس هیچ خاطره و حرف اضافه ای از استاد نشنیده!

تمساح بودن هم سخته، فکر کن هیشکی تو برکه نیست اما مجبوری الکی مرموز به اطراف نگاه کنی :/

رفتم کتابفروشی صاحب اونجا یه کتاب در مورد بی اهمیت و بی ارزش بودن پول بهم معرفی کرد و نیم ساعت از تغییراتی که تو زندگی خودش ایجاد شده برام گفت
فقط نمیدونم اگه پول انقدر بی اهمیته که میگفت چرا وقتی کتاب رو پیچوندم دنبالم میدوئید

وسط طرز تهیه قیمه نوشته لپه‌ها رو از شب قبل خیس کنید... خب آخه اینو الان باید بگی؟! الان چجوری برم شب قبل؟! :-{

واقعا از دنیایی که توش 51 به 17بخش پذیره چه توقعی دارید :-|
( وی برای بار چهل و سوم حساب میکند)

این مثبت اندیشی هم بد سرطانیه..
به رفیقم میگم :ممد به خاک سیاه نشستم :/
اون بیشعور هم جواب میده : باز خدا رو شکر کن به خاک صورتی نشینستی وگرنه هم بد بخت بودی هم مردم به رنگ خاکت میخندیدن :-|
هیچی دیگه
تو همون خاک صورتی چالش کردم بی شرفو ^_^