نـــمـــی دونـــم چـــه حــکــمــتــیــه لــامــصـــب
هـــر وقـــتـــــ کـــه مــن راســتــــ مــیــگــ�
هــیــشــکــی حــرفــمـو بـــاور نـمــیـکـنـه
بــایـد کـلـی قــســم بــخـــورم تــا بــاورشــون بــشــه(کــصــافـطـای آدم ضــایــع کــن)
.
امـــا هــر وقــتــــ کـــه دروغ مــیــگــم هــمــه حــرفــمــو بـــاورمــیــکــنــند
لــایک=بــرای مــا هــم پــیــش اومـده

برا دختره گل سفارش دادم فرستادم در خونشون
بهم زنگ زده میگه چرا پرداخت درب منزل زدى؟
(بعضيا واقعا لياقت ندارن)????

زندگی تو ایران مثل کار کردن تو رستورانه، صبح تا شب واسه ملت انواع غذا هارو سرو میکنی ولی صاحب رستوران نهار بهت املت میده

‏داییم تو عروسیش انقدر مست بود شام و که خورد به پدر زنش گفت ایشالله خوشبخت بشن رفت .

همیشه تا میام بگم حمل بر خود ستایی نباشه‌، اشتباهی میگم *یرمم نمیتونی بخوری

‏کاش تو زندگی واقعی هم مثل والیبال وقت استراحت فنی وجود داشت هر جا گیر کردی بری بیرون زمین یکی بیاد بهت بگه چه خاکی باید به سرت بریزی الان!