یـــه خـــانومم نداریــــم باهاش دعــــوامون شـــه بفـــرستیمـــش خــونه بـــابـــاش :دی
بعــــدش کمبـــودشُ تو خـــونه احســـاس کنیـــم بریـــم دنبـــالش اونـــــم بگه:باهام دعــــوا میکنـــی؟! حالا اومـــدی دنبــــالم؟!
مـــام بگیــم: خیلٍ خــب بمـــون همینجا, بعد صحنـــه رو ترک کنیــــم :|
یهـــــو درٍ خونــــه رو باز کنیــــم ببیـــنیم خودش زودتـــر از تو اومـــده خونـــه و داره غـــذا درس میکنه! مـــام دعواش کنیـــم که چـــــرا اومـــدی؟! باز بفرستیـــمش خـــونه بــابـــاش! :))

تمساح بودن هم سخته، فکر کن هیشکی تو برکه نیست اما مجبوری الکی مرموز به اطراف نگاه کنی :/

رفتم کتابفروشی صاحب اونجا یه کتاب در مورد بی اهمیت و بی ارزش بودن پول بهم معرفی کرد و نیم ساعت از تغییراتی که تو زندگی خودش ایجاد شده برام گفت
فقط نمیدونم اگه پول انقدر بی اهمیته که میگفت چرا وقتی کتاب رو پیچوندم دنبالم میدوئید

وسط طرز تهیه قیمه نوشته لپه‌ها رو از شب قبل خیس کنید... خب آخه اینو الان باید بگی؟! الان چجوری برم شب قبل؟! :-{

واقعا از دنیایی که توش 51 به 17بخش پذیره چه توقعی دارید :-|
( وی برای بار چهل و سوم حساب میکند)

این مثبت اندیشی هم بد سرطانیه..
به رفیقم میگم :ممد به خاک سیاه نشستم :/
اون بیشعور هم جواب میده : باز خدا رو شکر کن به خاک صورتی نشینستی وگرنه هم بد بخت بودی هم مردم به رنگ خاکت میخندیدن :-|
هیچی دیگه
تو همون خاک صورتی چالش کردم بی شرفو ^_^