یعنی امروز باتمام وجود درک کردم که شکم مغز دوم انسانه!.. ساعت سه شب گرسنم شد کوکوی یخ زده رو با نونای کپک زده و خشک توی فضای تاریک و پراز سوسک آشپزخونه کوفت کردم و شکمم اینقدر لجباز بود که حتی نذاشت بگردم نون درست حسابی پیدا کنم:(
ولی خداوکیلی ازهر غذای فاخری توی رستوران بیشتر بهم چسبید از ترس بابام حتی قاشق برنداشتم و بادست کوکوهارو تیکه میکردم..

تمساح بودن هم سخته، فکر کن هیشکی تو برکه نیست اما مجبوری الکی مرموز به اطراف نگاه کنی :/

رفتم کتابفروشی صاحب اونجا یه کتاب در مورد بی اهمیت و بی ارزش بودن پول بهم معرفی کرد و نیم ساعت از تغییراتی که تو زندگی خودش ایجاد شده برام گفت
فقط نمیدونم اگه پول انقدر بی اهمیته که میگفت چرا وقتی کتاب رو پیچوندم دنبالم میدوئید

وسط طرز تهیه قیمه نوشته لپه‌ها رو از شب قبل خیس کنید... خب آخه اینو الان باید بگی؟! الان چجوری برم شب قبل؟! :-{

واقعا از دنیایی که توش 51 به 17بخش پذیره چه توقعی دارید :-|
( وی برای بار چهل و سوم حساب میکند)

این مثبت اندیشی هم بد سرطانیه..
به رفیقم میگم :ممد به خاک سیاه نشستم :/
اون بیشعور هم جواب میده : باز خدا رو شکر کن به خاک صورتی نشینستی وگرنه هم بد بخت بودی هم مردم به رنگ خاکت میخندیدن :-|
هیچی دیگه
تو همون خاک صورتی چالش کردم بی شرفو ^_^