قسمتی از خاطرات یک دانشجو:
((فاش میگویم از گفته ی خود دلشادم))
که در این ترم پیایپی ز دروس افتادم!
اولین نمره که دیدم سر من سووووووووووووت کشید سوی استاد دویدم غم دل سر داد�
ولی افسوس که استاد محبت ننمود
با غضب گفت برو...نمره زیادی دادم!
گفتمش بهر خدا یک نظر انــــداز به من!
مزه انداخت:نیم ناظر و من استادم!
بازگشتم که شوم مطلع درس دگر دیدم((این سیل دمادم ببرد بنیادم))
خشمگین داد زدم ناله و نفرین کردم:هیچ کس نیست در اینجا که رسد به دادم؟؟؟؟؟؟!
نــــــــــاگه از دور بدیدم رخ استاد عزیز گویا بر دل او کرد اثر فریادم گفتمش:مرد شریف از چه به من 6دادی؟
گفت:غیبت سببش بود و نرفت از یاد�
قصه گر باز بگویم هم اش تکراری است از دروس دگرم نیز چنین افتاد�
گرچه افتادم و ماندم عقب از خرخوان ها...
کسب عنوان عقب افتاده مباکبادم!!

برا دختره گل سفارش دادم فرستادم در خونشون
بهم زنگ زده میگه چرا پرداخت درب منزل زدى؟
(بعضيا واقعا لياقت ندارن)????

زندگی تو ایران مثل کار کردن تو رستورانه، صبح تا شب واسه ملت انواع غذا هارو سرو میکنی ولی صاحب رستوران نهار بهت املت میده

‏داییم تو عروسیش انقدر مست بود شام و که خورد به پدر زنش گفت ایشالله خوشبخت بشن رفت .

همیشه تا میام بگم حمل بر خود ستایی نباشه‌، اشتباهی میگم *یرمم نمیتونی بخوری

‏کاش تو زندگی واقعی هم مثل والیبال وقت استراحت فنی وجود داشت هر جا گیر کردی بری بیرون زمین یکی بیاد بهت بگه چه خاکی باید به سرت بریزی الان!