سمیه

ﺩﻟﻢ ﺑﻪ ﻭﺳﻌﺖ ﯾﮏ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺗﯿﺮﻩ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﺍﺳﺖ
ﺻﺪﺍﯾﯽ ﻧﯿﺴﺖ ،ﻣﺄﻭﺍﯾﯽ ﻧﯿﺴﺖ ،ﺣﺘﯽ ﺳﺎﯾﺒﺎﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ ﻧﯿﺰ ﺩﯾﮕﺮ
ﺟﻮﺍﺑﮕﻮﯼ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ ﻫﺎﯾﻢ ﻧﯿﺴﺖ.

راه من...
نگاه توست...
پلک نزن!
بی راهه میروم...

تنهایی یعنی فکر کردن به اینکه اون الان کجاست..؟!

از خون تو دشت بوی قرآن می داد/بر چهره ی عشق اشک جولان می داد
همراه تو ای تمامت سرخ زمین/ای کاش جهان ز تشنگی جان می داد

همه چیز را میتوان حاشا کرد،
جز عطر آنکه دوستش میداری...

فراموش نکنیم که اگر دلی را بردیم شکستیم ، گذشتیم و رفتی�
روزگار حافظه خوبی دارد ، هرگز فراموش نمی کند

خدا چشم را براي چشم و همچشمي نيافريده است!

آبروی حسین به کهکشان می ارزد
یک موی حسین بر دو جهان می ارزد
گفتم که بگو بهشت را قیمت چیست
گفتا که حسین بیش از آن می ارزد

قصابه میره خواستگاری،میپرسن چه کاره است؟
میگن: لوازم یدکی گوسفند میفروشه.

نازم آن آموزگاری را که در یک نصف روز دانش آموزان عالم را دانا کند
ابتدا قانون آزادی نویسد بر زمین
بعد از آن با خون هفتاد و دو تن امضا کند.

خیلی دلتنگت شده ام،
اما نمیدانم خیلی را چگونه بنویسم که "خیلی" خوانده شود...

پيامبر اكرم (ص) :
لَيسَ مِنّا مَن غَشَّ مُسلِما اَو ضَرَّهُ اَو ماكرَهُ
از ما نيست كسى كه با مسلمانى تقلّب كند، يا به او ضرر رساند و يا با وى حيله نمايد.

رسول اكرم (ص) :
إذا أرَدتَ أن يُثرِى اللهُ ما لَكَ فَزَكِّهِ.
هر گاه خواستى كه خداوند دارايى تو را زياد كند، زكات آن را بپرداز.

امام رضا (ع):
مَن فرّج عن مومن فرّج الله عَن قَلبه يَوم القيمة ؛
هر كس اندوه و مشكلى را از مومنى بر طرف نمايد خداوند در روز قيامت اندوه را از قلبش بر طرف سازد

امام على (ع) :
اَلمُؤمِنُ بَشرُهُ فى وَجِهِهِ وَحُزنُهُ فى قَلبِهِ؛
شادى مومن در رخسار او و اندوهش در دل است.
(مجموعه رسايل در شرح احاديثى از كافى ج 2 ،ص)

جبران آنچه به سبب خاموش ماندنت به دست نیاورده ای
آسان تر است از به دست آوردن آنچه به گفتن از دست داده ای . . .

عزیزم تو تکی به خدا.
.
.
.
.
.
.
جفت بودی میبستمت به گاری

حضرت رسول اكرم (ص) :
يا فاطِمَةُ! كُلُّ عَينٍ باكِيَةٌ يَومَ القِيامَةِ إلاّ عَينٌ بَكَت عَلى مُصابِ الحُسَينِ؛
اى فاطمه! همه چشم ها در روز قيامت گريان است جز چشمى كه بر مصيبت هاى حسين بگريد.

امام علي (ع) :
اَلزُّهدُ فِى الدُّنيا الراحَةُ العُظمى
بى رغبتى به دنيا، بزر گترين آسایش است.

امام حسين (ع) :
اِنّ اَعفَى النّاسِ مَن عَفا عِندَ قُدرَتِهِ
بخشنده ترين مردم كسى است كه در هنگام قدرت مى بخشد.
(الدره الباهره، ج 71 ،ص 400)